Na een lange ziekenhuiscarrière was Amit toe aan een nieuwe uitdaging. “Mijn zus, die in Rotterdam woont, vertelde over het personeelstekort in de Nederlandse zorg. Hier werken leek me wel wat. Via mijn neef ontmoette ik iemand die medewerkers werft voor Nederlandse organisaties.” Een sollicitatie bij Anna Ouderenzorg volgde. “En voordat ik het wist, kreeg ik hier een kans. Mijn moeder zei trots: ‘ga ervoor!’” Met die beslissing koos Amit voor een ander land en een andere functie. “In Suriname werkte ik veruit de langste tijd op de intensive care. Nu kies ik bewust voor de ouderenzorg. Ik wilde iets nieuws leren.” Hij vertelt lachend: “Mijn werkverleden zie je nog terug in hoe snel ik loop. Af en toe moet ik mezelf eraan herinneren dat ik niet meer op de IC ben. Hier mag het iets rustiger.” 

Van alle gemakken voorzien

Amit voelde zich al snel thuis. Typisch Nederlandse karaktereigenschappen passen hem als gegoten. “Nederlanders zijn direct, daar houd ik van. Ik draai zelf ook niet om
de boodschap heen. Verder is 10.00 uur hier ook écht 10.00 uur. In Suriname kan dat ook 10.30 uur zijn, of later. Collega’s zijn hier zelfs een kwartiertje voor hun dienst al aanwezig. Die stiptheid vind ik heel fijn.” Hoewel Amit in Suriname niet in de ouderenzorg werkte, ziet hij duidelijke verschillen met Nederland. “In Suriname staan woonzorgcentra niet goed bekend. In Nederland zijn die juist van alle gemakken voorzien: er zijn liften en elektrische rolstoelen en bewoners hebben privacy. Bovendien is hier meer maatwerk: wat wil een bewoner nog? En hoe kunnen we dat bieden? Nederlanders mogen echt blij zijn met deze persoonlijke zorg.”

Wennen aan euthanasiewet

Amit hoefde alleen aan een paar praktische zaken te wennen, zoals het werken met de lift. En aan één groter thema: de euthanasiewetgeving. “Die kennen we in Suriname niet. Als je een bewoner goed leert kennen en diegene kiest voor euthanasie, dan denk je wel: wow, dit is anders dan ik gewend ben. Inmiddels heb ik een omschakeling gemaakt: als iemand een pijnloos einde wil, dan begrijp en respecteer ik dat.” Met veel bewoners bouwde Amit intussen een vertrouwensband op. “Ik merkte dat sommigen in het begin terughoudend waren, misschien omdat ik er anders uitzie dan de meeste collega’s. Nu hebben ze gezien dat ik vriendelijk ben en graag help. Die terughoudendheid is gelukkig helemaal verdwenen.”

Ontwikkelkansen

Het opbouwen van zo’n vertrouwensband vindt Amit een van de mooiste aspecten van zijn werk. Als EVV’er hoopt hij straks nog meer persoonlijk contact te hebben. “Binnenkort start ik met die opleiding, náást een opleiding tot ergocoach. Ik houd ervan om nieuwe dingen te leren. Dus als die kans voorbijkomt, grijp ik die met beide handen aan. Dat waardeer ik ook aan het Anna: ik krijg volop doorgroeimogelijkheden en ontwikkelkansen en er wordt met mij meegedacht. Dit voelt als een plek waar ik uitgedaagd blijf.”